Un còp era, dins un vilatge quilhat sus lo serre, un òme vielh qu’aviá costuma de passar l’après-dinar sus un banc de la plaça pròchi de la fònt.

Aquel òme era un contur, un trobaire d’istòrias que fasian lo bonur dels pichots coma dels grands. Aviá jamai fred, d’ivern coma d’estiu aviá totjorn la chamisa duberta sus lo pitre.

Los dròlles l’escotavan volontiers perqué los fasiá pantaiar, cambadejar l’esperit e batre lo còr. Racontava de fatòrgas tant extraòrdinarias qu’un jorn, una filheta maliciosa li dissec :
« Onte sies anat querre tot aquò ? »

L’òme respondec : « escota ben pichòta, te vau dire mon secret : existí dins lo ceu, un grand auceu blu que vesem pas en causa de la color blua dau ceu. De còps que i a, aquel auceu me ven veire, ven tot d’aise faire son nis sota ma chamisa. Aqui ben au chaud ponde un, dos, tres uòus : un blanc, un verd, un ròse e puèi s’en va rejonher l’immense ceu blu. D’aqueles uòus espelisson una, dos, tres istorias totas polias per vos faire plaser.

E cric, e crac, mon conte es acabat !

Joseta - 2010